Zespół Mojego Teatru
Grupa ludzi, dzięki którym wszystko to jest możliwe.
Marek Zgaiński
Rocznik 1961, poznaniak. Wykształcenie (kulturoznawstwo na UAM) nie pozwoliło mu zarobić złamanej złotówki, imał się więc różnych zajęć – od grania i śpiewania na ulicach, do kierowania rozgłośnią radiową…
Debiutował jako nastolatek piosenką o miłości i temu tematowi pozostał wierny do dziś, jednak pierwszy tomik wierszy – „Doskonały nieznajomy” (1985) – ukazał również jego fascynację narkotykami, muzyką rockową i bardziej złożonymi relacjami społecznymi. Trzy lata później, w zbiorze opowiadań „Podroby”, wyeksponował jeszcze wątek atrofii ideałów kontrkultury i topos drogi – w sensie metaforycznym, ale też dosłownie rozumianej, pokonywanej na motocyklu.
1 stycznia 1990 zakazał sobie pisania i zarejestrował się jako bezrobotny. W kolejnej dekadzie, w ramach „usług dla ludności”, tłumaczył teksty piosenek Boba Dylana, The Doors i innych wykonawców, publikowane w serii „Poeci rocka”, pisał felietony do tygodnika „Wprost”, w zielonogórskim Radiu Zachód nagrywał reportaże (kilka nagród na festiwalach polskich i międzynarodowych), wspólnie z Arturem Belingiem, w Teatrze Lubuskim, wystawił trzy własne sztuki, wydane w zbiorze „Dramatki”. Czas spędzony w Zielonej Górze podsumował powieścią „Bip bip bip” (bodaj pierwsza książka w której funkcję dialogów przejęły esemesy) i z początkiem milenium wrócił do Poznania.
Miasto nie powitało go jak syna marnotrawnego, toteż przez kilka lat szukał pracy. W końcu związał się z Radiem Merkury, w którym co dzień publikuje felieton „Tabletka z krzyżykiem”. Zaczął też pisać słuchowiska, realizowane w Poznaniu i warszawskim Teatrze Polskiego Radia, oraz komponować muzykę ilustracyjną. Nauczył się grać na perkusji, kontrabasie i saksofonie tenorowym, korzystając zaś z możliwości, jakie daje własne studio dźwiękowe, nagrywa w nim swoje piosenki – których nie publikuje w Internecie.
Katarzyna Terlecka
Absolwentka Studium Aktorskiego przy Teatrze Żydowskim w Warszawie. Karierę zaczynała w latach 70. wTeatrze Polskim w Bydgoszczy. Następnie grała w Teatrze Powszechnym w Radomiu, w latach 80. Teatrze Dramatycznym w Białymstoku, w którym zagrała m.in.:
- Klara „Śluby panieńskie” Fredro
- Ofelia „Hamlet” Szekspir
- Helena „Sen nocy letniej” Szekspir
- Kasia „Igraszki z diabłem” Drda
- Cecylia „Brat marnotrawny” Wilde
Późniejsze role:
- Teatr Polski w Poznaniu
- Michasia — „Mieszczanin szlachcicem” Moliera
- Marusia – „Zmierzch” Babel
- Hiacynta – „Szelmostwa Skąpena” Moliera
- Śpiewaczka – „Król umiera czyli ceremonia” Ionesco
Teatr Muzyczny w Poznaniu:
- Babulina – „Zorba” Kander
- Maria – „Jedzie Rewizor” Gogol
- Lili – „Nie kłam kochanie” Hennequin
- Jenta — „Skrzypek na dachu” Stein
- Weronika – „Porwanie Sabinek” Tuwin
Przedstawienia telewizyjne:
- Angelika – „Próba” Mariwoux
- Klaudyna – „Grzegorz Dyndała” Molier
Wiesław Krupa
Absolwent wydziału aktorskiego PWSFTV i T im. L. Schilera w Łodzi. Początek kariery miał miejsce w Teatrze Polskim w Bydgoszczy, gdzie zagrał:
- Benedykt „Wiele hałasu o nic” Szekspir
- Retyk „Przeciw całemu światu” Wróbel
- Anioł „Janosik, czyli na szkle malowane” Bryl
Potem było kilka ról w Teatrze w Toruniu i większe role w Teatrze Jaracza w Olsztynie:
- Magister „Awans” Redliński
- Przybysz „Szczęśliwe wydarzenie” Mrożek
Kolejne aktorskie ścieżki wiodły przez Teatr w Radomiu, gdzie zagrał Jana Kochanowskiego w „Drodze do Czarnolasu”, następnie grał w Teatrze w Białymstoku:
- Gucio „Śluby panieńskie” Fredro
- Grabiec „Balladyna” Słowacki
- Lucjusz „Igraszki z diabłem” Drda
- Demetriusz „Sen nocy letniej” Szekspir
Lata 80. i 90. To sceny teatrów poznańskich.
Teatr Polski:
- Kowiel „Mieszczanin szlachcicem” Molier
- Hołysz „Wyzwolenie” Wyspiański
- Helikon „Caligula” Camus
- Filip „Czego nie widać” Frayn
Teatr Muzyczny:
- Higgins „My fair Lady” Loeve
- Horodniczy „Jedzie Rewizor” Gogol
Robert Mirzyński
Dziennikarz, scenarzysta, reżyser, spiker — po prostu radiowiec od lat związany z Merkurym, regionalną rozgłośnią Polskiego Radia w Poznaniu. Autor audycji literackich, historycznych, rozrywkowych oraz wielokrotnie nagradzanych słuchowisk.
W 2001 roku otrzymał Grand Prix na sopockim Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji „Dwa Teatry” za słuchowisko według monodramu Katarzyny Grocholi „Kot mi schudł”. W 2004 roku na tym samym festiwalu dostał nagrodę za reżyserię słuchowiska „Kapelusz i ciasteczko”, według opowiadania Józefa Hena „Człowiek, który miał powiesić Greisera”. Rok później produkcja ta reprezentowała polską radiofonię na prestiżowym Festiwalu Prix Italia w Mediolanie. W 2005 roku otrzymał nagrodę prezydenta Gdańska i I miejsce w konkursie „Drogi do wolności – 25 lat Solidarności” za scenariusz słuchowiska „Pomost”.
W 2007 roku wyreżyserowane przez niego słuchowiska „Czarny czwartek” i „Opozycjonista” uhonorowano nagrodą dla producenta na festiwalu Dwa Teatry.
W swoim dorobku ma również produkcje dla dzieci. Na szczególną uwagę zasługuje cykl 11 mikrosłuchowisk według mało znanych opowiadań H.Ch.Andersena oraz słuchowisko „Nic, Dzika mrówka, Adam i Ewa”, które było adaptacją sztuki Maliny Prześlugi. Jego realizacja była wspólnym przedsięwzięciem produkcyjnym poznańskiej rozgłośni Merkury Polskie Radio oraz Centrum Sztuki Dziecka.
Tadeusz Falana
Rocznik 60. Absolwent PWST we Wrocławiu z roku 1987.
debiut — Zielonooki „Ścisły nadzór” Jean Genet, reżyseria Krzysztof Kelm
Filip Trnawat „Wędrowna trupa Szopalowicza”, reżyseria Krzysztof Rościszewski
ulubiona rola — prof. Preobrażeński „Psie serce” Michaił Bułchakow, reżyseria Siergiej Fiodotow
Cheswick „Lot nad kukułczym gniazdem” Ken Kesey, reżyseria Wojciech Adamczyk w Bydgoszczy
Lech Gwit
Rocznik 1938. Zaczynał w latach 60. W Teatrze Groteska w Krakowie. W następnych latach występował na scenach Teatru im. Bogusławskiego w Kaliszu (1976÷77), Śląskiego w Katowicach (1977), Jaracza w Olsztynie (1978−84), Współczesnego we Wrocławiu (lata 80-te i 90-te), Polskim w Bydgoszczy (1986−87), Nowym w Łodzi (1988−90), Dramatycznym w Legnicy (1991, 1993), Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze (1991−92, 1995), Powszechnym w Radomiu (1999−2000), Polskim w Poznaniu (1999). Od roku 2001 aktor Olsztyńskiego Teatru Lalek w Olsztynie. Aktualnie współpracuje z Teatrem Komedia we Wrocławiu. Ma w swoim dorobku ponad 100 premier w teatrach dramatycznych.
Zagrał również znakomite role drugoplanowe w filmach: Andrzeja Wajdy „ Panna Nikt”, Wojciecha Marczewskiego „Ucieczka z kina Wolność”, Jana Jakuba Kolskiego „Jańcio Wodnik” „Pograbek” „Pogrzeb kartofla”, „Grający z talerza”, Feliksa Falka „Komornik” oraz w serialach m.in. „Boża podszewka”, „Pierwsza Miłość”, „Plebania”, „Na kłopoty Bednarski”.
Laureat nagród: Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów Jednego Aktora, Wrocławskiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru, Festiwalu Dwóch Teatrów w Sopocie.
Katrzyna Węglicka
Aktorka od lat związana z Teatrem Polskim w Poznaniu. Wielokrotnie nagradzana za rolę Karli w przedstawieniu „Noc Helvera” w reż. P. Łysaka. Obecnie gra rolę Jutki w spektaklu „Portugalia” w reż. I. Kempy. Współpracuje z Teatrem Muzycznym w Poznaniu gdzie można ją zobaczyć w farsie „Okno na Parlament” w reż. P. Pitery. Od 2009 współtworzy teatrzyk literacki „Szałaput”, którego spektakle, niosące ukojenie skołatanym
duszom współczesnych, można zamówić sobie nawet do domu! Aktywnie współpracuje z radiem Merkury. Jako pedagog prowadzi zajęcia w Liceum XII w klasach o profilu teatralnym.
